สถานการณ์ปกติ

คนเราเวลาซื้อเสื้อซื้อผ้ามานี่มันต้องเห่อนะ อันนี้เข้าใจ

ถึงบ้านปั๊บลองเลย แล้วหันมาถาม

คนใส่    ดูโอป้ะตะเอง

คนดู   สวยเนอะ

คนใส่   (เสื้อตัวที่สอง ) สีนี้อ้ะ

คนดู   โห แนวอ้ะ น่าร้าก

คนใส่   (เสื้อตัวที่สามละ)  อันเนี้ย?

คนดู    หวาย.. สีนี้มอไปนิด.....(เงียบ)

คนใส่  ก็เค้าว่ามันเท่ห์นิ่     แล้วก็คว้าเสื้อตัวที่สี่มา

คนใส่   ตัวนี้ล่ะ

คนดู     โห ทำไมมันซื้อเยอะ ซื้อแยะเนี่ย   .... (เริ่มจะเงียบ) เดินไป เดินมา กวาดบ้าน กรอกน้ำ นู่นนี่ๆ

คนใส่(keep trying)    สูทตัวนี้ล่ะ ตัวเองว่ามันเล็กไปมั้ยอ้ะ

คนดู     อืม.. มันดูเล็กๆเนาะ

คนใส่    ตะเองงว่ามันใส่ทำงานได้ป้ะ อ้ะดูดิๆ

คนดู     ไม่ด๊ายยย   / ทันใดนั้น ------   คนใส่ก็    ทำ-ไม-อ้ะ (ฟาดด้วยหางเสียง) ----ฝับ!

คนใส่    (หันมา ทำหน้าคอนเฟิร์ม) แต่เค้าแน่ใจว่าใส่ทำงานได้ (เสียงแข็งมาก ตาแข็งด้วย ... น้ำลายมันจะฟูด้วยป่าวฟะ)

คนดู     --มึน-- เอิ่ม--- แล้วจะถามทำไมคะถ้ามั่นใจ ฮ้า! (เสียงสูงขึ้น สองตัวโน้ต)

สถานการณ์     -   ตัวแข็ง เดินไปเดินมา ห้องก็นิดเดียว แต่ไม่มีใครมองเห็นกัน เย็น (ไม่ใช่แอร์) แต่เย็นชา คล้ายๆ

หน้งญี่ปุ่น หนังอาร์ต เงียบให้คิดเอง อ๋อ เหมือนเกมส์เล่นไม่สบตา เดี๋ยวแพ้ ไรเง้

คนดู    (แม่ง เครียดว่ะ หิวจะตายห่า ผัดมาม่านิ่มเนาะ แต่กลืนไม่ลงเลย )

คนใส่   (ตูเก๊าะมะสน มาว่าเทสต์ตูไม่ดี แหมก็ของมันเซลส์ ไม่ได้คับเฟ้ย มันเป็นทรงสลิมฟิต ไหล่ก็พอดี ทำไรก็ไม่ดีไปหมด ไม่เคยดีพอ จะติไรนักหนา ฟระ)

เวลา ผ่านไป 1 2 3.... 4.....................5 วิ

คนดู     (ฮู้ว พอละๆ อิ่มๆๆ อืดๆๆๆ ตูไปสูดอากาศนอกบ้านดีก่า นั่งหัวโด่เด่ก็ไม่มีประโยชน์อันใดไม่มีใครเห็นนิ อึดอัด ชิฟ ) 

คนใส่    (ที่นอนสบายจังเลย โซฟา ตูไม่นั่ง มีสิ่งกีดขวางเป็นตัวมนุษย์อยู่ ตูจะนอนนี่เล่นบีบี อุ๊ยมีเพื่อนบีมาเยอะไปหมด ไม่เห็นต้องพูดกะใครเลย พิมพ์เอาดีกว่า ตะริ้ง  ตะ ริ้ง.. ตะริ้ง... )

คนดู      (ค่อยๆ ย่องๆ  ค่อยๆๆ เออ เอ็งเล่นไปเถอะนะ ตูหวังว่าเพื่อนเอ็งจะชื่นชอบเสื้อคับๆสั้นๆ ดูเหมือนหยิบเสื้อเด็กมาใส่ ตูไปล่ะ)

แท็กซี่/รถตู้/รถเมล์ ผ่านมาตูขึ้นหมดล่ะ ไปที่อื่นดีก่า (อย่าโทรมานะ ไม่รับหรอก งอลล์)

---------------- ที่อยู่ใน () นี่เป็นโทรจิตนะ ไม่มีใครปริปากตั้งแต่ คำว่า. .. ฮ้า! แล้วย่ะ

ก็สร้างท้อปปิกมาให้ลมเสียใส่กันได้นะคนเรา ความสุขคืออะไร ความสุขคือการได้ซื้อของอภิมหาเซลส์ ถูกโค้ด โค้ด ถึงแม้ไซส์จะหมดแต่คว้าได้ไซส์เล็กกว่าตูก็จะยัดร่าง แทรกลำตัวเข้าไปให้มันได้ว่างั้น สุขแล้วใช่มั้ย ที่บอกน่ะฟังมั่งป้ะ ไม่ได้ชมว่า ว้าว ซาร่า มันยอดมาก เปอเฝ็กอ้ะ คนมันเห็นไงก็บอกไปตามตรง นี่คนสนิทว้อย ไม่ใช่พนักงานขายเร่งยอดนะฟ้อยจะได้เห็นคนใส่สูทแล้วเหมือนใส่โอนามิแล้วให้ชมว่า มันยอดมากน่ะ ก็สองชั่วโมงผ่านไป

------------------------------------ ก็มาเจอกันอีก อ้ะ ลืม ลืม เหมือนว่าไม่มีไรเกิดขึ้น --- คุยนั่น คุยนี้---- โน่น เรื่อยเปื่อย

คนใส่    (เปิดประเด็น) ตะเอง ที่จริงสูทน่ะมันไม่ได้เล็กไปเค้ารู้

คนดู    (อ้ะ เอ็งไม่จบเว้ยเฮ้ย) งึม งำ ...  -_-

คนใส่     มันเป็นทรงสลิมฟิต เค้าลองแล้ว ก็ซื้อมาแล้วน่ะ ไหล่มันพอดีกะตัวนั้นเลย (อ้ะ น่ะ มีrefferenceกะสูทตัวเดิมที่ใส่แล้วโอ)

คนดู    ฮะ (เกาหัว เกาหู แคะสิว)

คนใส่  มันไม่น่าเกลียดใช่มั้ยอ้ะ... ตะเองว่ามันน่าเกลียดมากเหรอ

(สองคำถาม ด้วยน้ำเสียง เน้น และคาดคั้น หรอ? )

คนดู    ก็ดี ... จ้ะ (เลี่ยงการสบตา พร้อมกับทำนิ้วไขว้ไว้ข้างหลัง แม่เอ๊ย ตูอาราธนาศีลห้าทุกคืน มุสา..... ขาดละตู)

เงียบไปอีก ห้าวิ   ห้า  สี่ สาม    สอง    หนึ่ง

คนใส่    โอ เค   ต่อไปนี้เค้าจะไม่ถามตะเองเรื่องเสื้อผ้าอีกแล้ว เค้าต้องการแค่การซับพอร์ทในการตัดสินใจของเค้าบ้าง เค้าเลือกอะไรก็ไม่ถูกใจตัวเองซักอย่าง พอ เค้าไม่พูดละ  (หายใจฟึด ฟั่ด ตาขวางๆ ดูมุ่งมั่นดี)

เงียบ ใส่กันอีก จนเกรงจะย้อนกลับไปลูปเดิมที่ เป็นมนุษย์ล่องหนใส่กัน

คนดู   ขอบคุณก๊าบ อุตส่าห์มาส่ง ถึงบ้านแล้ว กลับไปรีบอาบน้ำนะนอนหลับฝันดีด้วย บาย

------------------------------- จะเที่ยงคืนละ---------------------------มันไม่จบไง รู้สึกผิด

คนดู   sms "เค้าขอโทษนะ ทำให้ตะเองอัพเซ็ต  อย่าคิดมากนะอาบน้ำนอนเลยอย่าต่อนยอน* จุ๊ฟๆ "

*ต่อนยอน มาจากไหน? เพลงคำเมืองของพี่สุนทรีไง อ้ะ ต่อนยอน บั๊ก ต่อนย้อน บั๊ก ตอนยอน ต๋อน ยอน ต๋อนยอน ไม่รู้แปลว่าไร แต่ ให้มู้ดประมาณ เชื่องช้า ไปไม่ถึงไหนซะที เพราะมัวแต่ ต่อน ยอน

อีกครึ่งชั่วโมง

คนใส่ sms "ฝันดีนะ ขี้หมาขี้ลืม อิอิ"

-------------------------------------------- เออ แฮะ เมฆมาคุ  มันผ่านไปได้เองว่ะ สงสัยลมพัด แล้วเราสองคนก็ทำ

เป็น ไม่เห็นมีไรเลย ไม่มีไรเกิดขึ้นจริงๆนะ ----------

อ้ะ แล้วทีนี้คราวหน้าเค้าจะถามเราอีกป้ะเนี่ย "ตัวนี้ โอป้าว?"

แล้วให้ตอบว่าไงอ้ะ?

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

* - *

5 55 5 5

แหม่ ๆ

ชีวิตนี้มีอะไรให้คิดเย้อแยะ เจง ๆ
อ่านจบแล้วรู้ว่า
ความรัก ต้องอดทน และ ให้อภัยกันจริงๆ
(ไม่งั้นหัวแตก)confused smile confused smile confused smile